Heijmans_Zelfgenezend(635x300)

‘Zelfdokterend asfalt’

Ongeloof. Dat is vaak de reactie op zelfgenezend materiaal. Toch bestaat het. Een begroting die zijn eigen gat dicht? Een haperend geheugen dat zichzelf herstelt? Zover zijn we nog niet. Maar de bouwsector heeft nu al reden om versteld te staan.

Innovaties ontstaan vaak op de grens van vakgebieden. Een voorbeeld: in 1989 verknoopte ik kennis uit de materiaalkunde met inzichten uit de akoestiek. Zo kreeg ik het idee van Tweelaags ZOAB. Nu, na zoveel jaar wordt het op grote schaal toegepast. Daaruit blijkt weer: het idee is nog het makkelijkste van een innovatie. Dan begint het pas.

Zo hebben ook wetenschappers soms prachtige ideeën. Neem TU Delft. Zij laten bacteriën in beton ‘slapen’. Wanneer het beton scheurt, worden die bacteriën door zuurstof weer wakker. Vervolgens komen ze in contact met voedingsstoffen en hardt hun ontlasting uit. Dat is precies wat we willen, want zo vullen de haarscheurtjes zich.

Meer mirakels. Vanuit Heijmans zit ik al bijna twee jaar in de begeleidingsgroep voor de ontwikkeling van zelfgenezend asfalt. Dat is asfalt waarin ragfijne staalvezels verwerkt zijn. Als er haarscheurtjes in het wegdek ontstaan, verhitten we het asfalt met behulp van inductiespoelen. Gevolg: het bitumen gaat vloeien, de scheurtjes smelten dicht.

In de zoektocht naar dit asfalt werken TU Delft, Intron en Heijmans samen. Rijkswaterstaat volgt de verkenningen op de voet. Onze rol? Wij zijn intermediair tussen theorie en praktijk. Enerzijds zijn wetenschappers blij met de nuchtere kijk van Heijmans. Anderzijds zijn we ook wat ongeduldiger. Zo riep ik begin 2010 in een proactieve bui: “Zullen we nog dít jaar een mengsel plus een proefvak maken?” Dat is gelukt. Vanaf 11 december 2010 ligt er op de A58 bij Vlissingen een proefvak met zelfgenezend asfalt.

De pittigste klus was het mengen van de staalwol en het asfalt. Klitten, proppen, gedoe. Zelfs een houthakselaar is eraan te pas gekomen. Uiteindelijk is het gelukt: kwestie van volharding. De eerste lading staalwol, dat op Brillo lijkt, kwam uit Chicago. Maar de fabrikant wilde op voorhand een betaling zien. Simpel: ze geloofden het verhaal niet. Een container vol staalwol voor asfalt? Strange guys, those Dutchmen. Normaal wordt dat staalwol voor remschoenen gebruikt.

Over ons proefvak: dat is een weg met een brug erin. Volledig conform ons ‘verlanglijstje’ aan Rijkswaterstaat. Zo hebben we over een uitzetvoeg heen kunnen asfalteren. Op die plek moet wel scheurvorming optreden. Precies wat we willen: nu kunnen we al in 2012 een ‘healingactie’ uitvoeren. Dat is twee vliegen in één klap. Enerzijds laten we zien dat beschadigd asfalt zichzelf kan genezen. Anderzijds  leveren we het bewijs dat uitzetvoegen voortaan achterwege kunnen blijven. Dat zou extra winst zijn. Die voegen gaan immers altijd kapot en veroorzaken geluidsoverlast.

Ter geruststelling: in de tussentijd zitten we niet stil. Zo onderwerpen we in het Breijn-laboratorium vijftig platen zelfgenezend asfalt aan slijtageproeven met behulp van onze Rotating Surface Abrasion Tester (RSAT). Verder zijn we een zelfgenezende versie van Microflex aan het maken. Er zijn al twee Nederlandse gemeenten die nog dit jaar een vak met dat stille, ‘zelfdokterende’ asfalt willen. De verwachtingen zijn hoog.

Toch heb ik nog een wens: dat het deze winter een keer stevig gaat vriezen. Niet om te schaatsen. Evenmin omwille van de boerenkool – de smaak ervan is toch wel goed; hij komt uit eigen tuin. Nee, mij gaat het om de invloed van vrieskou op het proefvak in Vlissingen. Hoe kouder. hoe liever. Dan valt er tenminste iets te ‘helen’. Kijk, van zo’n vooruitzicht word ik nou warm.

Infrastructuur | Innovatie | Asfalt

7 reacties

  1. Joram -

    Gaaf!

  2. Ton van Heumen -

    Mooi innovatief project en uiteraard is heel autorijdend Nederland blij met snelle reparaties van asfaltbeton, zodat we allemaal kunnen blijven rijden.

  3. Frits Schiebaan -

    Als oud medewerker van Heymans heb ik steeds met plezier het wel en wee van Heijmans via “HIJ” en sinds kort via de digitale versie, gevolgd.
    En in die tijd veel met Gerbert van Bockhove te maken had, waarvoor ik veel waardering had en nog steeds heb, als ik nu weer lees over zijn bijdrage aan de innovatie in het asfalt gebeuren. Hierbij wens ik hem veel succes en doe hem mijn hartelijke groeten.

  4. Daan van Schijndel -

    Gerbert, goed artikel. Alleen die laatste wens: nu al een week temperaturen tot -22 graden celcius! wat wens je nog meer ?

  5. Pingback: Zelfhelend asfalt van TU-Delft en Heijmans | Twen Infra Consult

  6. Gerrit Jordens -

    Hoe zit het met het hergebruik bij einde levensduur?
    En de milieu aspecten van het verwijderde asfalt met de steenwolvezels en de gezondheid van wegwerkers is geen probleem ?
    Invloed op inductielussen in het wegdek?

  7. Pingback: Innoveren zonder beren _overruimte

plaats een reactie