Heijmans_Blog_Integraliteit

Integraliteit in 4 stappen

Is integraliteit een tovermiddel? Sorry, dat is het niet. Het is een oplossingsrichting – maar er zijn er meerdere. Sowieso is het stapeltje geloofsbrieven nog dun, want echte integraliteit is redelijk nieuw en zal zich nog moeten bewijzen. Ik schrijf weloverwogen: echte. Want pseudo-integraliteit is er in overvloed. Dit is de praktijk: het gros van de bouwers trekt de integrale vragen van klanten keurig uit elkaar, waarna er deelantwoorden worden geformuleerd. Vervolgens plakken ze al die vondsten aan elkaar. Maar dat is geen integraliteit. Dat is knutselen met fragmenteerde oplossingen. Als een klant tegen mij zegt: “Ik wil gefaciliteerde werkplekken”, dan doe ik geen recht aan zijn vraag als ik trots een ruimte, stoel en tafel aanbied. Hij wil een integrale oplossing, die tot een betere performance van zijn medewerkers en lagere kosten leidt. Niet meer. Maar vooral niet minder.

Echte integraliteit komt niet uit de lucht vallen. Ik zie vier stappen. De eerste is awareness. Vaag Engels woord. Maar de noodzaak om het in nuchter Nederlands te doorgronden, groeit zienderogen. Awareness betekent voor mij: snappen dat je omgeving verandert. Niet alleen Heijmans – van raad van bestuur tot CAO’er – moet van dat inzicht doordrenkt zijn. Ook de externe partijen waar we mee werken. Architecten, stedenbouwkundigen, technische specialisten. Facilitaire dienstverleners, verkeerskundigen, juristen: samen maken we het vlechtwerk van ontwerp, bouw, techniek en exploitatie. Dat kan alleen als je met z’n allen dezelfde grondhouding hebt.

De tweede stap is visie ontwikkelen. Dat kan niet zonder het besef dat zo’n stap consequenties voor je organisatie, processen en je systemen heeft. Visie eindigt ook niet bij het laatste velletje van de afscheurkalender: het veronderstelt dat je tien, vijftien jaar vooruitkijkt. Wat herverkaveling van je organisatie betreft: doe dat doordacht. Want met links en rechts een ‘heg’ weghalen, ben je er niet. Dat maakt nog geen eenheid van alle lapjes tuin waaruit vrijwel elk bedrijf bestaat.

De derde stap is leiderschap. Oftewel de kunst om – met kracht van argumenten – je mensen te overtuigen: dit is de koers, dat zijn de stappen. Integraliteit heeft leiderschap hard nodig. Want wil je ontwerp, realisatie en exploitatie met elkaar verknopen, dan zullen de betrokkenen uit de vertrouwde langlaufsporen moeten stappen. Dat kost inspanning. Veroorzaakt onzekerheid. Roept wrijving op. Want oude sporen glijden verrukkelijk, zelfs al voeren ze recht op de afgrond af. Niet iedereen zal de wil of kracht hebben om in een flink pak sneeuw nieuwe sporen te maken. Spijtig. In die zin moet je ook aanvaarden dat integraliteit tot afvallers leidt.

Tot slot – vierde en laatste stap – moet je je successen delen. Op die manier bevestig je dat de drie voorafgaande stappen je gezamenlijk vooruit hebben geholpen. Bovenal haal je uit gedeeld succes de bezieling om andere integrale vraagstukken aan te gaan. Nieuwe vraagstukken? Ja, want de klantvraag van week 26 is anders dan die van week 52.

Awareness, visie, leiderschap en het delen van succes. Dankzij die vier stappen hebben we het Nationaal Militair Museum in Soesterberg gescoord. Maar ook de ontwikkeling, bouw en het onderhoud van Stadskantoor Rotterdam inclusief 92 appartementen. Zulke opdrachten, waarbij we ontwerp, realisatie en exploitatie aan elkaar koppelen, geven Heijmans de kans om te laten zien dat we het snappen.  Enerverend? Ja. Want PPS, DBM en Maincontracting vragen een gekantelde kijk. Zo’n nationaal museum dat gaat over gastbeleving. Mensen betalen om erin te mogen. Dat is echt iets anders dan een kantoor bouwen voor werknemers die geld krijgen voor hun aanwezigheid. Als museumbezoekers straks Twitteren over een goor toilet, dan hebben ze het over jouw facilitaire dienstverlening en exploitatie. Zo kwetsbaar zijn we straks geworden.

Vorige week vroeg iemand me: “Denk jij echt dat de oude tijd niet meer terugkomt?” Ik zei: “Ja, kijk maar uit het raam. Lees kranten. Er is van alles aan het verschuiven. Als we ons niet snel aanpassen, verliezen we.” Dat is een oude wetmatigheid. Waarom is de Neanderthaler 30.000 jaar geleden uitgestorven en heeft de mens – die toen ook op aarde rondliep – het overleefd? Niet omdat de Neanderthaler niet sterk zou zijn. Maar omdat hij zijn jachtmethoden te laat aanpaste, toen een kouder klimaat de grote prooidieren begon te verjagen. Dat is de les voor Heijmans: aanpassen. Of verdwijnen. Kies maar. Ik heb al gekozen.

Bouwcultuur | Integraal werken

3 reacties

  1. onelonly -

    Moet die aap uiteindelijk niet tot vrouw evolueren? ;)

  2. Dennis -

    Goed stuk Ton, erg prikkelende blog! Ik sluit me er helemaal bij aan, tijden veranderen en het is nu zaak om door te pakken en anders te werk te gaan. We hebben nog genoeg te bewijzen wat dat betreft, want op papier boeken we successen maar ik ben benieuwd of en hoe we dat in de praktijk waar gaan maken. Zijn er al succesverhalen op dat gebied? Ik zie ze graag op _overruimte verschijnen!

    Groet,
    Dennis Segeren

  3. Sacrea Holding B.V -

    Wijze woorden,
    Samenwerking in Creatie en Realisatie.
    Hoop U Binnenkort te spreken.

    Aad

plaats een reactie